• Privébezit Timothy Petersen
  • Privébezit Timothy Petersen

Timothy to Tokyo (2): In topsport gelden andere wetten

VEENENDAAL Het is zaterdagochtend als ik met het het Nederlands team een laatste training afwerk voor vertrek naar Japan. De training verloopt lekker zoals de meeste trainingen sinds het brons in Berlijn. Tijdens een lichte sparring zet ik een actie in waarop een trainingsmaatje mijn been probeert te vegen. Plotseling hoor ik een luidde 'krak' en een heftige pijn rondom mijn enkel. Mijn voet is in de mat blijven haken waardoor mijn enkel verzwikt.

De pijn is niet te houden en ik schreeuw het uit. Enkele minuten later als ik met een zak ijs op mijn enkel op de tatami lig, schieten er verschillende gedachtes door mijn hoofd. De pijn maakt plaats voor emotie. Ik herken de pijn van 2006. Toen verzwikte ik mijn enkel een week voor vertrek naar het WK in Finland en zat ik met krukken in het publiek.

ENKELBANDEN Na overleg met met mijn sportarts, fysiotherapeut en de bondscoach komen we tot de conclusie dat ik de trip naar Japan moet annuleren. Voor de zekerheid ga ik met mijn broertje als chauffeur nog even langs het ziekenhuis om een botbreuk uit te sluiten. Er is gelukkig géén breuk zichtbaar en op krukken verlaat ik de Gelderse Vallei. Later zou een MRI uitwijzen dat er meerdere enkelbanden kapot zijn.

BAL Eenmaal thuis kan de koffer weer worden uitgepakt. Ik zit in de tuin met mijn been omhoog en probeer van een kop koffie en de zon te genieten. Tijd om mijn gedachten te overdenken heb ik niet. Mijn dochtertje Isabel roept baaa (staat voor bal) en wil met papa spelen. Ik gooi een bal door de tuin en vergeet wat er enkele uren daarvoor is gebeurd.

PERSPECTIEF Dan besef ik dat we de familie voor een barbecue hadden uitgenodigd. Mijn vrouw Kirsten ging er waarschijnlijk al vanuit dat die barbecue niet door zou gaan. Enkele jaren geleden zou ik mezelf in een soortgelijke situatie hebben afgesloten voor anderen. Zelfs voor familie en vrienden. Nu stuur ik naar de familie groepsapp; 'De barbecue vanavond heeft geen eindtijd. Ik vertrek morgen niet naar Japan.' Het is alsof ik beter in staat ben om zaken in perspectief te zien en te relativeren. Het komt waarschijnlijk door Isabel die inmiddels op schoot zit. 

BEHANDELING Meerdere keren per week lig ik op de behandeltafel bij Fysio- en Manuele Therapie Holtslag waar mijn enkel door fysiotherapeut Martijn van Strien wordt behandeld. Daarnaast ga ik wekelijks langs bij de afdeling Topsportgeneeskunde in het ziekenhuis de Gelderse Vallei. Hier wordt het herstel van mijn enkel door sportarts Petra Groenenboom gemonitord. Normaal gesproken is er al gauw acht weken nodig om van een dergelijke blessure tot wedstrijdfit te komen. Gelukkig gelden in topsport andere wetten, want deze tijd heb ik niet.

VERANTWOORDELIJK Naast deze intensieve begeleiding ben ik vrijwel dagelijks te vinden aan de sportboulevard van Veenendaal. In het krachthonk van Lavita Lifestyle club en het zwembad de Vallei werk ik aan herstel van mijn enkel en zorg ik er met alternatieve trainingsvormen voor dat ik in conditie blijf. Daarnaast heb ik ook de karatetraining met de club en het Nederlands team weer opgepakt. Ik werk nog apart van de groep en visualiseer verschillende wedstrijdsituaties. Ik richt mijn aandacht op wat ik wel kan doen om over anderhalve week op het WK een maximaal prestatie te leveren. Uiteindelijk is er straks maar één persoon verantwoordelijk voor het eindresultaat. Dat ben ik zelf.

Tot de volgende keer,

OSU!

Timothy Petersen maakt een exclusieve blog/vlog voor VeenendaalseKrant.nl. Daarin neemt de karateka uit Veenendaal de kijker/lezer mee op zijn 'Road to Tokyo', die uiteindelijk moet leiden tot een medaille op de Olympische Spelen van 2020.