• Jeroen van der Veer

'Ik wil VRC wat teruggeven'

VEENENDAAL Zeg je voetbalclub VRC, dan leg je al vrij snel de link naar Alex Admiraal. Als tegenstander stond je niet graag tegenover hem en als medespeler was je blij dat hij het zelfde tenue droeg. De inmiddels 46-jarige was veertien seizoenen het cement tussen de aanval en de verdediging en wordt met recht regelmatig 'mister VRC' genoemd. 

Jeroen van der Veer

Zeventien lentes jong was Admiraal toen hij als A-junior op trainingen mocht ruiken aan het grote werk. Een basisplaats was er toen nog niet, omdat de middenvelder op moest boksen tegen enkele grote namen. ,,Zeuren deed ik niet, want ik vond het al een eer dat ik erbij zat. Ik wist dat ik moest wachten op mijn kans."

KAARTEN Deze kwam en sindsdien verdween Admiraal nooit uit de basis. Zijn directe concurrent ging met wintersport en de kans werd met beide handen aangegrepen. ,,Ik ging er alleen nog uit omdat het noodgedwongen moest. Dan doel ik niet op tactische keuzes van de trainer, maar door schorsingen."

Een glimlach ontstaat op het gezicht bij het uitspreken van de zin. Scheidsrechters en Admiraal waren nooit echte vrienden. Meerdere keren werd hem dan ook een gele of rode kaart voorgehouden. ,,Maar", wil hij benadrukken. ,,Ik was geen gemene speler. Alleen soms moest je een aanval eruit halen of de boel op scherp zetten. En ja, dan kom je wel eens te laat..."

BELANGRIJKE TREFFERS Zichzelf wegcijferen voor het teambelang is dan ook iets wat Admiraal vaak deed. Dat zal dan ook ongetwijfeld de reden zijn dat hij nog altijd veel voetbalvrienden heeft. Deze probeerde hem in zijn actieve loopbaan meerdere keren naar diverse clubs te lokken, maar Admiraal bleef altijd trouw aan VRC. ,,Je moet niet vergeten dat ook wij hoog speelden en wij hadden destijds echt een vriendenteam. Voor een klasse hoger en wat centen meer, vond ik het niet waard te vertrekken. Ik had het goed."

Zijn doelpunt in de blessuretijd tegen Sparta Nijkerk wordt gezien als hoogtepunt, want mede door die streep bleef VRC in de eerste klasse. ,,Ik was net terug van een schorsing van zes wedstrijden. Was het niet eens met de scheidsrechter en zei hem dat. Dom, maar ja. In die streep tegen Sparta zat dan ook veel frustratie en gelukkig was 'ie veel waard. Scoren deed ik niet vaak, maar het waren wel altijd belangrijke."

IETS TERUG DOEN Stoppen deed hij op 31-jarige leeftijd en dat was eigenlijk te jong. ,,Ik heb nog wel eventjes in het tweede gevoetbald, maar nooit meer gedacht aan het eerst. Of ik te vroeg ben gestopt? Ach, dat is achteraf gepraat."

Nog altijd is Admiraal bij de club betrokken en dit zal hij ook blijven doen. Hiermee hoopt hij iets terug te geven, wat hij zelf altijd ontving. ,,Mensen op de club zorgden ervoor dat ik het naar mijn zin had. Dat wil ik de huidige leden ook bieden. Dat kunnen we met z'n allen bereiken en daarom zet ik mij met liefde in."

Elke club heeft historie en die historie is gemaakt door personen. Personen die belangrijk waren voor hun club; bestuurlijk, sportief of op ander vlak. In deze rubriek portretteren we die Helden van Toen. Tips voor deze rubriek kunnen gemaild worden naar veenendaalse.krant@bdu.nl ovv Helden van Toen.