• Maarten Stuivenberg vond in zijn familie en in het geloof de kracht die hij nodig had.

    Jeroen van der Veer

De strijd van Stuivenberg

VEENENDAAL Een dopingtest redde mogelijk het leven van Maarten Stuivenberg. De topatleet rende in zijn leven diverse wedstrijden, maar moest het afgelopen jaar harder vechten dan ooit. Een terugblik op zijn turbulente jaar.

Jeroen van der Veer

Ietwat verbaasd zag Maarten Stuivenberg zijn naam opeens in de (landelijke) media. Dat is hij als topsporter wel gewend, maar de atleet stond er nu op een manier waarop je liever niet in de aandacht komt. De 23-jarige Veenendaal werd geconfronteerd met kanker en moest een zwaar behandeltraject in. Waar hij normaal gesproken zijn prestaties op de atletiekbaan zelf in de hand had, was het looptalent nu overgeleverd aan de artsen.

In de loodzware periode -waarin het sprintkannon diverse chemokuren kreeg om de ziekte te bestrijden- kreeg Stuivenberg veel opbeurende woorden van mensen uit de sportwereld en zijn naasten. ,,Naast mijn geloof, hebben zij mij er doorheen gesleept. Pas achteraf besef je hoe het allemaal af had kunnen lopen, want tijdens het proces gaat alles een beetje langs je heen."

CONFRONTEREND Sporters hebben over het algemeen een hekel aan een dopingtest. Niet omdat ze bang zijn dat er wat gevonden wordt, maar vooral omdat het zo lang duurt. Ook atleet Stuivenberg is er geen fan van, maar het zorgde er mogelijk wel voor dat zijn leven werd gered. In augustus vorig jaar kreeg hij het bericht dat zijn waardes te hoog waren en omdat hij zeker wist dat er geen doping in zijn lichaam zat, kwamen er onderzoeken. Als snel kwam het vervelende bericht en werd de behandeling gestart. ,,Artsen zeiden dat slechts vijf procent eraan overlijdt. Dat bracht mij rust. De kans dat ik overreden zou worden op straat was dus net zo groot."

De kerstdagen mocht Stuivenberg nog thuis doorbrengen, maar vervolgens ging hij het behandeltraject in. ,,Meerdere maanden zat ik aan de chemokuren. De eerste kuur kwam ik goed door, maar vervolgens werd het zwaar. Ook mentaal. Omdat er haaruitval kwam, besloot ik mijn hoofd kaal te scheren. Ik wilde voorkomen dat ik haren in mijn bed zou vinden. Toen ik 's nachts langs een spiegel liep, schrok ik soms van mezelf. Dit moet ook voor mijn omgeving best confronterend geweest zijn."

DE VREUGDE BEWAREN Zelf vond Stuivenberg rust in zijn geloof en de gesprekken met zijn naasten. Er werd in het gezin open over de ziekte gesproken en juist dat zorgde ervoor dat ze naar elkaar groeiden. ,,Van nature ben ik geen emotioneel mens, maar ik moet bekennen dat er zware momenten tussen zaten. Dit liet ik niet merken, omdat ik me sterk wilde houden en uit het dal moest klimmen. Toch denk ik dat ze het wel gemerkt hebben, want soms was ik erg kortaf." Een half jaar en flink wat chemokuren verder, moest Stuivenberg in juni naar de artsen voor 'het gesprek'. ,,Al die tijd was ik overtuigd dat de kanker uit mijn lichaam was, maar op de laatste dag twijfelde ik toch. Dat was heel gek. Daarom was ik ook zo blij met het goede nieuws. Op de scan was niets meer te zien en dat was het beste nieuws ooit."

Toch moest de atleet zijn vreugde inhouden. ,,Je loopt de controlekamer uit en ziet in de wachtkamer onbekende mensen in spanning zitten. Personen die na jou mogelijk droevig nieuws krijgen. Dat vond ik moeilijk om te zien. Pas thuis in Veenendaal kon ik echt blij zijn en een vreugdesprong maken."

POSITIEF Nog altijd staat Stuivenberg onder controle en dit zal de komende jaren zo blijven. Een geruststellende gedachte, vindt de Veenendaler. ,,Ik betrap mezelf er nog wel eens op dat ik onzeker ben. Dat ik mezelf afvraag of het echt allemaal weg is. Dat zal vast minder worden als de uitkomsten van de onderzoeken voor mij positief zijn. Het blijft natuurlijk toch gek; het is vanzelf gekomen en waarom zou het dan nu niet opnieuw gebeuren?" De afgelopen periode dacht Stuivenberg veel na. Het ging hem altijd voor de wind, hij won medailles tijdens het hardlopen en plotseling werd hij ziek. ,,Zo'n tegenslag heb ik nooit meegemaakt en hoop ik ook nooit meer te krijgen. Toch bracht het mij, hoe gek dat ook klinkt, ook mooie dingen. Het geloof kwam nog centraler te staan en de band met mijn familie en vriendin is sterker geworden. God heeft mij en ons op de proef gesteld en ik heb vertrouwen in hem gehouden."

Inmiddels durft Stuivenberg weer vooruit te kijken. Hij behield ondanks zijn ziekte de A-status bij de bond en de twintiger is vastberaden om terug te keren op niveau. ,,Het boek van mijn ziekte is gesloten en soms vergeet ik zelfs hoe naar die periode was. Mijn blik is op de toekomst gericht en ik wil weer laten zien wat ik kan. Daar gun ik mezelf de tijd voor."

Want zijn bachelor is behaald en Stuivenberg wacht een jaar met zijn master. ,,Ik wil weer topsporter zijn. Ik ben voorzichtig aan het trainen en merk dat het steeds beter gaat. Aankomend jaar kijk ik of het realistisch is. Ik ga er in ieder geval alles aan doen."