• Wethouder Nermina Kundic.

    Jacques Jullens Photography

'Je leven stopt, ik was veertien'

VEENENDAAL Nermina Kundic, een in 1976 in het Bosnische Travnik geboren meisje, begin jaren negentig met haar ouders, zus en broer op de vlucht voor het oorlogsgeweld. In 1995 door de liefde in Nederland terecht gekomen. Recent mocht zij als loco-burgemeester in Veenendaal Sinterklaas verwelkomen. Dat is geen alledaags verhaal.

Gerard van Wijk

Travnik, in Midden-Bosnië, is een mooi oud stadje (55.000 inwoners), ook wel een openluchtmuseum genoemd. De gemeente in het centrum van de Federatie van Bosnië en Herzegovina ligt in een vallei, 514 meter boven zeeniveau. Met één van de hoogste bergen van het land in de omgeving, de Vlasic met een hoogte van 1943 meter. Van 1686 tot 1850 was Travnik de hoofdstad van Bosnië, in die dagen de meest westelijk gelegen Ottomaanse provincie. Een groot deel van het culturele erfgoed dateert uit deze tijd. Bij de gemeente hoort ook het dorp Kundici. Volgens Kundic (39, D66) komt haar achternaam in deze streek veel voor.

Het gezin vluchtte voor de oorlogsdreiging. Haar vader was ondernemer, had eigen winkels waarvan er bij het begin van de oorlog nog één over was. Haar moeder werkte daar ook in. De frontlinie kwam echter te dichtbij en de laatste winkel moest ook gesloten worden. De Bosnische burgeroorlog was één van de oorlogen die uitbraken als gevolg van het uiteenvallen van Joegoslavië. Bosnië en Herzegovina verklaarde zich onafhankelijk waarna de Bosnische Serviërs een eigen republiek uitriepen en grote gebieden in het land claimden waar een minderheid van Bosnische Serviërs woonde. Dat is de achtergrond.

ONGELOOF ,,Je leven stopt, ik was veertien. In mijn beleving begon de narigheid ineens. Er ontstond totale anarchie, massamoorden en etnische zuiveringen. Mijn beste vriendin was Servisch. Bij het luchtalarm gingen we de kelder in en hoorde ik dat de Serviërs ons aanvielen. Ongeloof, ik was Bosnisch en mijn beste vriendin Servisch. Ik begreep totaal niet waarom ik haar ineens zou moeten haten of ontwijken. Wij zijn geneigd om te generaliseren, maar ik heb geleerd dat als een groepje iets vreselijks doet je niet een hele bevolkingsgroep daarop moet aankijken. Ieder individu is anders", weet Kundic.

Het gezin raakte wel familie, vrienden en hun huis kwijt in de chaos. ,,Maar een mens past zich aan, het leven gaat verder, je moet overleven. Je kunt niet blijven steken in het ene moment." Haar ouders wonen nog in Travnik. Kundic weet dat het Bosnië ook nu nog niet voor de wind gaat, er is sprake van een beroerde economische situatie. ,,Veel industrie is kapot gebombardeerd. Er is wel een skicentrum, het toerisme is belangrijk, maar er komen geen drommen toeristen. Velen hebben geen baan, het blijft overleven, al zijn de etnische spanningen inmiddels een stuk minder."

NIET BANG MAKEN In 1995 kwam zij in het spoor van Ronnie naar Nederland. Die was als waarnemer in Bosnië gestationeerd. ,,Hij was in dienst en werd uitgezonden." Zij werd politiek actief vanwege haar achtergrond en de gebeurtenissen in haar geboorteland. ,,Door die achtergrond had ik een beetje een hekel aan politiek. Mensen werden tegen elkaar opgezet, maar gewone burgers zitten niet te wachten op oorlog. Ik zag in Nederland een heel andere manier van politiek bedrijven: praten, overeenkomsten zoeken, over oplossingen praten. De opkomst van Pim Fortuin, groepen mensen die tegen elkaar opgezet worden. Emoties moet je benoemen, maar je moet er ook iets mee doen in plaats van bepaalde zaken alsmaar groter te maken. Mensen niet bang voor elkaar maken."

In 2010 werd zij in de gemeenteraad gekozen, als één van de 33 raadsleden. Bij herhaling werd zij door vertegenwoordigers van verenigingen, organisaties en bedrijfsleven tot beste raadslid van Veenendaal gekozen. Ze werd ook genomineerd voor de titel beste raadslid van Nederland. Sinds anderhalf jaar is zij één van de vijf wethouders. ,,Er is sprake van een andere cultuur, meer openheid, meer ruimte voor zowel de oppositie- als de coalitiepartijen om hun eigen verhaal te houden. Zo zie je dat meer dan vroeger besluiten worden genomen waarbij coalitie- en oppositiepartijen samen optrekken."

BALANS Het wethouderschap is op zich een mooie baan, maar de balans werk-privé is Kundic tegengevallen. ,,Ik heb bij de politie als procescoördinator gewerkt en daar had ik het ook druk. Ben er nog met een bloemetje vertrokken, precies twaalf-en-een-half jaar. Maar de intensiteit is nu nog heviger, de hele week overdag en meestal ook 's avonds en in de weekenden zijn de wethouders bezig. Dan moet ik soms mijn best doen om naar huis te fietsen en met mijn gezin te eten."

Kundic heeft twee kinderen, Dennis is elf jaar en Lisa twee. ,,Met mijn man heb ik afgesproken dat we het samen doen. Hij werkt vier dagen in de week en zonder hulp van mijn schoonmoeder zou het ook niet lukken." Neem deze maandag. We zitten aan de lunch. Om het uur stapt er een nieuwe ploeg ambtenaren haar werkvertrek binnen om over ontwikkelingen van haar portefeuilles te praten: jeugdzorg, onderwijs, burgerparticipatie, duurzaamheid, milieu, evenementen, maatschappelijke participatie, integraal jeugdbeleid.

Zo op het oog gaat het haar allemaal makkelijk af. Ze heeft zich goed verdiept in de zaken waar ze over aangesproken wordt, gaat een confrontatie niet uit de weg, maar blijft altijd ontspannen en vriendelijk. Een Bosnisch meisje als lokale doortastende bestuurder. Geen alledaags verhaal.