4 Mei

Gisteravond liep ik over het oude gedeelte van de begraafplaats aan de Munnikenweg. De Historische Vereniging Oud Veenendaal heeft daar een route uitgezet. Pijlen leiden u vanaf het hek langs de graven van oorlogsslachtoffers. Men zegt weleens: 'Iedereen moet eens in zijn leven in Auschwitz zijn geweest'. Ik zou eraan toe willen voegen 'Elke Veenendaler moet eens de wandelroute langs de oorlogsgraven gelopen hebben'. Ga met uw (klein) kinderen de route eens wandelen. Het kan nog tot maandagmiddag 15.30 uur.

Waarom? Tijdens het wandelen langs zo'n kleine negentig slachtoffers komt alle ellende, wreedheid en verdriet van oorlog voeren heel sterk naar voren. Als je bij het graf van de negenjarige Marietje van Ravenswaaij staat en het verhaal van haar omkomen leest… 'De schutter dacht dat ze een onderduikster was en schoot haar neer!' Als je dan het leuke meisje, met grote strik in het haar, op de bijgeplaatste foto ziet, dan krijg je kippenvel. Ik dacht 'In de Tweede Wereldoorlog schoot men een klein meisje dood alsof het een haas in een weiland is…..'

Ik liep verder over de stille met veel lentegroen begroeide begraafplaats, waar zo nu en dan een konijn en een eekhoorn zich liet zien, en las het verhaal bij het graf van de zeventienjarige Herman Spies. Doodgeschoten in Achterberg door een SS-er. Dit omdat hij een lekke band kreeg en te laat door spergebied fietste. De Nederlander (!) schoot zijn landgenoot van achteren een kogel door de nek.

Hoog boven de begraafplaats zag ik een roofvogel die uitkeek naar een prooi… Het deed me denken aan die verschrikkelijke SS'er die in zijn eigen landgenoot een prooi zag….

Aart Aalbers