Zoektocht

De tijden veranderen, ook wat betreft het praten over en het begraven van jong overleden baby's. Het is anno 2019 bijna niet meer voor te stellen dat iemand pas na 40, 50 of 60 jaar bij het graf van een dierbare staat. Toch gebeurt het nog steeds. Zelfs in Veenendaal.

Een mevrouw belde mij op of ik soms iets meer wist over het kindergrafveld op de begraafplaats aan de Munnikenweg. Ze vertelde me dat ze al jaren op zoek was naar haar in 1957 overleden zus. Haar zus was geboren en kort daarop overleden in het ziekenhuis in Rhenen. Dat was het enige wat haar familie wist. Ze had her en der geïnformeerd maar niemand kon haar op het juiste spoor zetten. Onlangs las ze dat er in Veenendaal een kindergrafveld is. Dit feit was voor haar een nieuw aanknopingspunt. Gelukkig kon ik haar verder helpen. Nog diezelfde dag stonden we samen met haar man bij het graf van haar zus.

Voor mij was dit niet de eerste keer. Al eerder was ik met anderen voor informatieverstrekking over oorlogsslachtoffers op de begraafplaats toen een mevrouw ons vroeg of we wellicht wisten waar haar dochter begraven lag. Haar baby was ,terwijl ze nog in het kraambed lag, door haar man begraven. Nooit was ze bij het graf van haar dochter geweest. Zo ging dat in de jaren vijftig.

Meerdere mensen weten niet waar hun overleden broer of zus is gebleven zo bleek mij uit gesprekken op de begraafplaats. Sommigen kregen pas op latere leeftijd te horen dat ze nog een (tweeling) broer of zus hebben gehad.

De zus heeft inmiddels laten weten dat ze via de gemeente Rhenen een kopie heeft ontvangen van de aangifte van overlijden. Op de aangifte staat te lezen dat begrafenisondernemer Willem Koenders uit Veenendaal de aangifte deed. Hij zal ook de begrafenis hebben verzorgd. Ook dit wist de familie niet.

Fijn voor bovenstaande familie dat, al is het pas na 62 jaar, de puzzelstukjes toch in elkaar vallen en dat de inmiddels oude moeder na zoveel jaar ook bij het graf van haar kind is geweest. Meer op pagina 43.

Aart Aalbers