Verstoord geluk

Vorig jaar zat bij mij thuis op de bank een heel blij stel. Ze kwamen vertellen dat we opa en oma zouden gaan worden. Die blijdschap duurde echter maar kort.

De 20 weken echo passeerde en de behandelaar vertelde een afwijking te zien. Onderweg naar huis belde de verloskundige reeds en de volgende dag zaten ze al in een ander ziekenhuis. ,,Even voor de veiligheid kijken omdat de voetjes van de baby misschien niet helemaal goed zijn." Zo was de geruststelling.

In het gespecialiseerde ziekenhuis kreeg het stel, zonder aanloopje, te horen dat hun baby klompvoetjes zou hebben. Gelijk er overheen werd verteld dat sommige baby's met klompvoetjes ook andere afwijkingen hebben. Zonder uitleg wat klompvoetjes zijn en of genezing wellicht mogelijk is, werd in één adem doorgepraat om ook maar even na te denken over abortus. ,,Nu kan het nog." Het jonge stel schrok zich tien keer door de rondte. Ze waren voor een second opinion gekomen en binnen een paar minuten werd er gepraat over abortus. Dag baby, dag blijde verwachting.

Toen het echtpaar zei dat abortus voor hen geen optie was, werd het gesprek afgekapt. Pas toen werd verteld dat er nog wel iets aan te doen is en een afspraak met de gipskamer gemaakt. En dat allemaal in een paar minuten….

Onze kleindochter werd geboren. Inderdaad stonden de voetjes wat 'vreemd'. Het etiket 'klompvoetjes' werd er nog diezelfde dag opgeplakt. Kort daarna moest de baby voor behandeling naar de gipskamer van een kinderziekenhuis. Het gips stond al klaar. Een arts bekeek de voetjes en daarna nog twee anderen. ,,Ouders, het zijn helemaal geen klompvoetjes! Uw baby vond het heerlijk om zo in de baarmoeder te liggen en daardoor zijn de voetspieren in disbalans. Dit komt wel goed." Zo was hun conclusie.

Ondertussen kruipt en kraait de kleine meid door onze kamer en als ze mij met haar stralende blauwe ogen aankijkt, schiet nog vaak het woord abortus door mijn hoofd.

Aart Aalbers