• Henny Jansen

Verboden toegang

'Bezoek elk jaar een plek waar je nog niet geweest bent'. Dat advies kreeg ik van huis uit mee en heb ik altijd graag opgevolgd. Zo mocht ik afgelopen week de prachtige stad Lviv in de Oekraïne bezoeken en vorige maand oud-en-nieuw vieren in Beiroet. Bestemmingen die je normaal alleen kent van oorlogsnieuws, maar zoveel meer en interessanter blijken te zijn als je ter plekke bent. En bovendien ontzettend gastvrij!

Ook in Veenendaal wordt ik nog regelmatig verrast door bijzondere plekjes. Zo vind ik Landgoed de Laan achter de Slaperdijk een prachtig natuurgebied. Hier komen nog Jeneverbesstruiken voor, de enige boomsoort die op de Nederlandse 'rode-planten'- lijst staat. Laatst ging ik hier wandelen met mijn gezin, waarbij we onverwacht op het oude Jachthuis stuitten. We hadden blijkbaar ergens een ongebaand pad genomen, want toen we terugliepen, bleek dat we uit een laantje kwamen waar in kapitalen VERBODEN TOEGANG ART 461 WETB. V. STRAFR. op een slagboom vermeld stond. Dat hadden we op de heenweg gemist… Heel gastvrij kwam het niet over.

Het is een typisch Nederlandse gewoonte om openbare ruimte 'dicht te timmeren' met verbodsborden. Zo kwam ik borden tegen die mij er op attent maakten dat ik na zonsondergang niet in het bos mocht zijn, niet in het bezit mocht zijn van een spelend muziekapparaat, geen tent of windscherm mocht meenemen, geen schillen mocht achterlaten, me niet buiten de paden mocht begeven of iets uit de natuur mocht meenemen. Maar niet alleen in de natuur, zélfs als je het centrum van Veenendaal wilt betreden, sta je versteld hoe ongastvrij je hier welkom – of eigenlijk NIET welkom - wordt geheten.

Ik pleit ervoor de poorten van stad en natuur te richten op de goedwillende bezoeker. Want echte gastvrijheid is de gast zich zo welkom te laten voelen, dat hij zich thuis voelt en geen ongenode gast.

Jurgen Hillaert