Doe Maar

Ieder ochtend als ik mijn gordijnen open, word ik begroet door allemaal sterren. Geen kerststerren, maar een kleurige collage van witte, zwarte en rode sterren bij mijn overburen. Daar waar enkele jaren geleden nog feestwinkel de Bombardon was gevestigd, zit nu een tattooshop.

Het wat verouderde pand is helemaal opgeknapt en is nu een verrijking voor de straat. Niet per se vanwege de tattoos - alhoewel ik nog een heimelijk verlangen heb er ooit één te laten zetten (ik weet alleen nog niet wat en waar) – maar vooral omdat deze sterrenzaak óók een kunstgalerie is, bijzondere stripalbums verkoopt én LP's. Volgens mij de enige plek in de stad waar je die nog kunt kopen!

Als kind van de jaren zestig ben ik verzot op langspeelplaten. Die trouwens tegenwoordig 'vinyl' blijken te heten. Ik heb mijn hele zolder volgehangen - zeg maar geïsoleerd - met LP-hoezen van Meat Loaf, David Bowie, Dire Straits, Vangelis, Bruce Springsteen, Sting, Fleetwood Mac, maar ook – ik durf het bijna niet te zeggen – van Matia Bazar, Hot Chocolate, Spargo en Village People. Een tamelijke diverse muzieksmaak besef ik nu.

Maar mijn echte favorieten waren de albums 'Legend' van Bob Marley, 'Music and me' van Michael Jackson, 'Eye in the sky' van The Alan Parsons Project and last-but-not-least 'Crises' van Mike Oldfield. Een thema van alle tijden. En bij nadere bestudering blijk ik zelfs in het bezit te zijn van werk van Nederlandstalige groepen met prachtige namen als Nico Haak en de Paniekzaaiers, de Amazing Stroopwafels en Rubberen Robbie. Niet verder vertellen alstublieft.

De LP die het meest in het oog springt bij mijn overburen is 'Skunk'. De helgroene en felroze hoes van Doe Maar, met onder meer '32 jaar', 'Smoorverliefd' en vooral 'Nederwiet'. Zelf was ik destijds nog te jong om echt te begrijpen waar de teksten over gingen, maar dat heb ik inmiddels ruimschoots ingehaald.

Jurgen Hillaert