Burengerucht

Afgelopen zondag was ik jarig. Ik had besloten om het dit jaar eens anders te vieren. Wat wilde het toeval? Op 10 maart zou Theater bij de Buren een huiskamerfestival organiseren. 84 Optredens in 28 huiskamers verspreid over Veenendaal. Na wat overleg binnen het gezin besloten we om onze huiskamer open te stellen. Want als je – zoals ik – vaak roept dat je meer reuring wilt op zondag, dan moet je daar zelf ook aan meewerken.

Ik kreeg bijna buurman Hans Willers, een Veense muzikant, beter bekend onder de naam Diftong, toebedeeld. 'A Dutch poet in an American dream.' Met begeleiding! Ik had het niet beter kunnen treffen. Pure muzikanten die prachtige melancholische liedjes spelen, zichzelf begeleidend op meerdere instrumenten.

Met een vlag voor de deur en posters voor de ramen kon ik kenbaar maken dat mijn huis deze dag een theaterpodium was. Mijn woonkamer werd ontruimd om publiek te kunnen ontvangen. Ik had vooraf namelijk geen idee of er veel of weinig mensen zouden komen. Het werden er – gelukkig – veel. Heel veel. De Appie had koffie en thee gesponsord en bij het laatste optreden kwamen ook familie en vrienden langs.

Voor mij werd het een onvergetelijke verjaardag. Je ontmoet mensen die je normaliter alleen op straat even groet, maar die je nu in je eigen huis mag verwelkomen.

Mijn open uitnodiging – in een eerdere column – aan burgemeester Kats om deze alternatieve zondagse activiteit bij te wonen, heeft niet tot verjaardagsvisite geleid. Volgens de college-agenda was 'ie samen met SGP-wethouder Verloop en CU-wethouder Stroobosscher aanwezig bij de afscheidsdienst van Dominee van de Scheur in de Julianakerk…. Drie mannenbroeders sterk. Voor een burgemeester is iedereen gelijk. Alleen zijn sommigen wat meer gelijk dan anderen.

Jurgen Hillaert