• Maarten Stuivenberg met trainster Betty Hofmeijer na afloop van het EK.

Stuivenberg vestigt naam tijdens EK in Amsterdam

VEENENDAAL Met een grote lach neemt Maarten Stuivenberg afscheid van het EK atletiek in Amsterdam. De 21-jarige Veenendaler zou dit weekend eigenlijk als reserve aan de 4x400meter beginnen, maar rende de wedstrijd van zijn leven en stond de dag daarna ook nog eens in de finale. Op zijn eerste internationale toernooi wist Stuivenberg zijn naam echt te vestigen.

Jeroen van der Veer

Nog voordat hij op vakantie vertrok naar Oostenrijk, sprak Stuivenberg over zijn weekend. Wat dat werd het; zijn weekend. Toch had dat heel anders kunnen lopen. Voor het toernooi echt begon, kreeg hij een kleine teleurstelling te verwerken. ,,Als nieuwkomer had ik er rekening mee gehouden dat ik niet zou starten en daar leek het ook op. Ik behoorde niet tot de basisploeg en werd vijfde man."

Desondanks moest hij zaterdag bij de kwalificatie aan de warming-up meedoen. Het werd er een met een dubbel gevoel. ,,Natuurlijk ben je er uiterst mee serieus bezig, maar je weet dat je niet gaat starten. Dat is toch anders. Ja, ik was ook wel teleurgesteld. Niet in de beslissing van de bondscoach- ik was nieuw bij de groep en vond het al top dat ik erbij zat- maar toen we in het stadion kwamen en al dat publiek zagen, wilde ik heel graag rennen."

Dat kon alsnog, toen teamgenoot Jurgen Wielart in de allerlaatste warming-up oefening moest afhaken met een blessure. Voor Wielart een enorme domper, maar voor Stuivenberg brak de zon door. De plek op de tribune werd ingeruild voor zijn internationale debuut. ,,De knop omzetten ging snel. Natuurlijk baalde ik voor Jurgen, alleen moest ik laten zien dat ik een waardig vervanger ben. Voor hem, voor het team en voor mijzelf."

Hierbij had de Veenendaler één taak: ,,Ik moest als laatste in de serie starten; het stokje ontvangen en hem zo snel mogelijk thuisbrengen."

En dat deed hij met verve. Met een individuele tijd van 45,81 seconden wist Stuivenberg een persoonlijk record neer te zetten en beleefde hij hét moment van zijn carrière. Met kippenvel blikt de atleet terug: ,,Ik kwam de bocht door en 17.000 man ging achter mij staan. De kick en de adrenaline die ik toen voelde, is onbeschrijfelijk. Ik kreeg een extra boost en ik kon zelfs nog één iemand inhalen."

Mede door zijn slotsprint wist Nederland zich te kwalificeren voor de grote finale. Slapen deed Stuivenberg in de nacht van zaterdag op zondag nauwelijks. De adrenaline van een geslaagde kwalificatie en het idee dat hij de volgende dag voor zijn land de finale mocht lopen, bleken de boosdoeners.

In de finale merkte Stuivenberg dat zijn benen niet optimaal waren en daarnaast begon hij in een te hoog tempo aan zijn vierhonderd meter. ,,De laatste 100 meter stortte ik in en was het zwaar. Uiteindelijk zijn we op de finaledag zevende geworden. Het maximale wat wij als team konden bereiken."

Na afloop kreeg Stuivenberg de complimenten. Niet alleen zijn social-media ontplofte, ook de bondscoach en teamgenoten waren trots op hun jonge atleet. ,,Er werd gezegd: 'Je kreeg je kans en je hebt hem ingekopt'. Dat deed mij erg goed", geniet Stuivenberg na. ,,Nu met een grote glimlach in de auto naar Oostenrijk, waarbij ik ongetwijfeld onderweg wegdroom met dit EK in mijn achterhoofd."