• foto: Peter van Veen
  • foto: Peter van Veen

SKF in de hoek van de klappen

VEENENDAAL - Als sporter geef je nooit op, al is er nog maar één procent kans om je doel te realiseren. Dat moet de komende weken ook de gedachten worden bij de korfballers van SKF. "Pain is temporary, glory is forever", stond er dan ook op de muur van de spothal geschreven. Maar die pijn was na de nederlaag van zaterdagavond duidelijk zicht- en voelbaar. door Jeroen van der Veer De degredatiestreep hijgt niet alleen in de nek van de korfballers, hij wordt nu ook door iedereen echt gevreesd. ,,Maar opgeven zit er niet bij", zegt aanvoerster Josina Anbeek strijdlustig na de 16-18 nederlaag tegen Oranje Wit. Sinds het zaalseizoen is begonnen, verkeert SKF in zwaar weer. De ervaren spelers die vorig seizoen gestopt zijn, worden broodnodig gemist en door de onervarenheid lijkt de het team de das om te doen. Voor het duel tegen Oranje Wit werd er maar één wedstrijd gewonnen en moesten er maar liefst vijf nederlagen geïncasseerd worden. Het mocht dus duidelijk zijn dat de koppies gespannen stonden: ,,Dit moest onze wedstrijd worden", baalt Anbeek nog altijd na afloop. ,,En we begonnen ook echt goed", vulde Kevin IJzerman aan. ,,Alleen zakt het daarna weer in elkaar. Toch de onervarenheid..." De Veenendalers kwamen in de 'alles of niets'-wedstrijd vroeg op een 3-1 voorsprong en dit leek een typisch avondje SKF te gaan worden. Echter werden daarna kansen gemist, ballen kwamen niet meer aan en het spel werd gekenmerkt door slordigheden. ,,Waar dat aan ligt, weet niemand. Maar onze terugval was te groot", baalde IJzerman, die met een 8-13 achterstand de kleedkamer op moest zoeken. Na rust stond er een heel ander SKF in de zaal en werd de ruime achterstand omgebogen. Met nog negen minuten op de klok was de stand gelijk en leek het er op dat het dan eindelijk voor de thuisploeg ging gebeuren. ,,Maar toch geven we weer niet thuis", treurt Anbeek. ,,Het is iedere keer in de laatste vijf minuten. Paniek? Angst? Ik weet het onderhand niet meer", aldus IJzerman. En dus ging de wedstrijd verloren en waren er veelal teleurgestelde gezichten te zien. Daarnaast was er ook het besef dat dit wel eens een heel naar zaalseizoen kan gaan worden. Anbeek: ,,Na afloop dacht ik echt 'oké, daar gaan we. We gaan degraderen'. Toch kwam daarna wel direct het besef dat we nog altijd in de hoofdklasse kunnen blijven, maar dan moet er echt iets veranderen. We moeten kappen met iedere keer te praten over hoe slecht het tot nu toe gaat en gewoon eens verantwoordelijkheid nemen. Leuk dat wij veel talent in het team hebben, maar alleen daarmee kom je er niet. Je moet het ook uitstralen en laten zien. Helaas gebeurt dit te weinig en dan zie je dat je van iedereen kan verliezen."