• Jeroen van der Veer

'Ik ben heel trots op Joey'

VEENENDAAL Het is dinsdagmiddag als Rob en Dave Snijders samen met Joey in de kantine zitten. In het revalidatiecentrum in Utrecht drinken de mannen een drankje, als er buiten opeens een vrouw langs loopt. De blik van Joey Snijders staat direct op scherp en hij beoordeelt haar zo te zien kritisch. 'Een zesje?', vraagt Dave aan zijn jongere broer. Er volgt een glimlach, waarna de oud GVVV-speler knikkend instemt.

Jeroen van der Veer

Tien maanden geleden had niemand kunnen denken dat Amersfoorter Snijders zijn streken nog niet verleerd was. Een tragisch ongeluk op 15 februari op de Hessenweg in Achterveld zorgde ervoor dat de artsen moesten beslissen over het leven van de Amersfoorter. Een hersenbloeding was de oorzaak van een frontale aanrijding, waarbij Joey Snijders direct in coma raakte.

Een slopende periode brak aan, voor zijn directe familie, vriendin Rosalie, vrienden en zijn voetbalmaten. Na drie maanden in coma te hebben gelegen, werd het vechten van de linksbuiten beloond. Na twee (hersen)operaties kwam de Amersfoorter in laag bewustzijn en het eerste handvat om te grijpen was daar.

Naar omstandigheden ging het steeds beter met de gezondheidstoestand van Joey Snijders. Op een zonnige dag in juni ging plotseling de telefoon van broer Dave. Aan de andere kant van de lijn was Rosalie, de partner van Joey. ,,Zij zei mij dat iemand mij iets móest zeggen. Ik dacht dat ze mij een arts zou geven, toen ik opeens de stem van mijn broertje hoorde. De tranen sprongen in mijn ogen. Ik had de stem van Joey vier maanden lang niet gehoord.

LOODZWAAR TRAJECT Een nieuw, loodzwaar traject kon ingezet worden. Om te beginnen in Utrecht, later in Groningen en nu weer in Utrecht. Terwijl vader Rob met Joey in de rolstoel terug naar zijn kamer is gereden, vertelt Dave over zijn broer. ,,Als grote broer was ik altijd al trots op dat kleine ventje, maar wat ik nu voel kan ik eigenlijk niet omschrijven. Hij blijft maar vechten. Op het voetbalveld werd hij dan wel bestempeld als luie linksbuiten, hier is hij keihard aan het werken."

Vol trots plaatste Dave onlangs een foto van zichzelf met zijn broer, gemaakt in het revalidatiecentrum, op Facebook. De haartjes van Joey zaten in de lak, de karakteristieke glimlach was op het gezicht te bewonderen en het borstje stond als vanouds vooruit. ,,Hierdoor dachten veel mensen dat Joey weer de oude was", zegt Dave. ,,Maar dat is helaas niet zo. Hoe moeilijk het ook is; de Joey van vroeger is en wordt hij niet meer. De reden dat ik de foto plaatste was simpel; wij hebben nooit samen een goede foto gehad. Nu had ik die na al die jaren wél en daar was ik trots op. Ik had vier maanden geleden niet durven dromen, dat die er toch nog ging komen."

REALITEIT Toch is ook de realiteit bij Dave Snijders aanwezig. Momenteel kan zijn broertje niet zelfstandig leven en het is de vraag of dit ooit zal gebeuren. Wel is merk- en zichtbaar dat hij nog altijd stapjes vooruit maakt en daarom houdt het hele gezin hoop. ,,Het gaat in een slakkentempo, maar ook dat is vooruitgang. Liever zo, dan dat het proces stagneert", aldus Dave. ,,Joey heeft een hersenbloeding gehad, maar door het ongeluk ook twee nekwervels gebroken en twee andere bloedingen in zijn hoofd gekregen. In zijn hersenen zijn momenteel allemaal eilandjes, waartussen bruggen gebouwd moeten worden. Daar is hij nu voor aan het vechten, alleen weet niemand hoeveel bruggen hij nog kan bouwen."

Terwijl de voormalige buitenspeler van GVVV op zijn bed ligt, sluit Rob Snijders bij het gesprek aan. De vader van het gezin heeft het er zichtbaar moeilijk mee. Het is dan ook zoeken naar de juiste woorden: ,,Weet je wat het is: niemand weet of wij hier goed aan doen. Wil Joey dit leven wel? Blijven er stapjes komen of is dit het? Hij kan dat ons niet zeggen."

Met behulp van therapieën wordt geprobeerd de stapjes die Snijders zet kracht bij te zetten. Dat heeft effect, al is het maar minimaal. ,,Hij herkent dingen, heeft dondersgoed door wat er gebeurt en hij kan zijn elektrische stoel zelf bedienen", vertelt Rob. ,,Antwoord geven lukt ook redelijk, al zijn het maar kleine woordjes. Het jammere is alleen dat hij het daarna alweer vergeten is. Als hij straks weer hierheen komt, weet hij niet meer wat er net gezegd is. Dat maakt het zo moeilijk."

Dat Joey doorheeft wat er in de voorbije maanden allemaal is gebeurd, ontroert Dave. Onvergetelijk is de keer dat hij in bijzijn van Joey zijn emoties niet meer de baas was. ,,Terwijl ik naast zijn bed zat, stortte ik in. Met zijn hand probeerde hij mij toen te troosten, door hem op mijn schouder te leggen."

ONTSLAG ASSINK Na een uur te hebben gerust, verschijnt de grote glimlach van Joey Snijders weer in de kantine. Geflankeerd door zijn vader, parkeert hij zijn rolstoel naast de stoel waarop Dave zit. Het onderwerp GVVV komt ter sprake en direct wordt duidelijk dat Joey zijn geliefde balspelletje mist. ,,Het ontslag van Erik Assink heeft hem veel gedaan", laat Rob weten. Op dat moment tikt Joey Snijders opeens op zijn borst. ,,Daarmee bedoelt hij, dat hij op het veld had moeten staan. Voor zijn trainer en teamgenoten", duidt Dave Snijders met een brok in zijn keel.

Stipt om twee uur moet op zaterdag dan ook altijd de radio aan, zodat Snijders live kan volgen wat 'zijn' GVVV doet. Ondanks de hersenbeschadiging, lijkt hij toch door te hebben dat zijn club het zwaar heeft. De stroeve seizoensstart zat hem niet lekker, legt Dave uit: ,,Dan moest de radio halverwege de wedstrijd uit. Hij heeft dan door dat GVVV achter staat en dan lijkt het alsof hij een schuldgevoel heeft."

Terwijl hij zelfstandig een slok uit zijn glas met sinas neemt, knijpt Dave hem zachtjes in zijn arm. ,,He jo", mompelt Joey, terwijl hij boos naar zijn broer kijkt. ,,Het blijft toch mijn kleine broertje. Die moet je af en toe plagen", countert Dave.

De vele steunbetuigingen die de familie vanuit het hele land kreeg en nog steeds krijgt, doen ieder van hen goed. De honderden kaarten zijn allemaal door Joey gezien. Op Twitter wordt onder de hashtag #KeepOnFighting nog altijd duidelijk dat de flegmatieke linksbuiten niet vergeten is.

Toch neemt alle liefdevolle aandacht logischerwijs niet de pijn weg die er sinds tien maanden gevoeld wordt. ,,Ons leven is totaal veranderd en op z'n kop gezet", zegt Rob Snijders. ,,Ons toekomstbeeld is verwoest. Zoals het er nu naar uitziet, zal Joey nooit meer zelfstandig kunnen wonen. Alles wat voorheen normaal was, is nu opeens totaal anders."

BOODSCHAP Terwijl zijn vader op zijn smartphone op zoek is naar een foto, begint Joey Snijders uit het niets te lachen. Hij heeft door dat het bijna etenstijd is en daar kijkt hij naar uit. Voor broer Dave Snijders is dat het signaal om huiswaarts te keren, terwijl Rob Snijders bij zijn zoon blijft. Een dikke kus aan zijn broertje volgt, waarna hij Joey iets influistert. De woorden worden door hem, telkens met een kleine denkpauze, herhaald: ,,Ik wil iedereen de groetjes doen en bedanken voor alle kaartjes en berichtjes."