• Ted Walker

'Hun lach is me veel waard'

VEENENDAAL Sinds Claire Vael bij voetbalclub VRC enkele taken als vrijwilliger op zich neemt, voelt de 42-jarige zich geworteld in Veenendaal. Het wilde Tilburg liet ze achter zich en voor de liefde verhuisde Vael naar deze gemeente. Inmiddels begeleidt ze voor het tweede seizoen de pupil- en het elftal van de week. ,,Hun lach na afloop is mij veel waard."

Jeroen van der Veer

ZATERDAG IS VOETBALDAG Achter het sportcomplex van VRC vonden Claire en haar partner een huis en toen zoons Olivier (10) en Splinter (8) de leeftijd hadden om te voetballen, was de overstap naar de huidige tweedeklasser een logische. Direct vanaf het moment dat haar oudste zoon pupil van de week werd, genoot ze van de enthousiaste van de begeleiders. ,,Toen zij besloten te stoppen, kwam er een vacature. Ik reageerde en nam de taken op mij."

INTERVIEW Waar de pupil van de week altijd om kwart voor twaalf ontvangen wordt, begint Vael haar voetbaldag eerder. ,,Mijn zoons spelen hier in de jeugd en bij hun ga ik altijd kijken. Daarna ga ik door naar de bestuurskamer, waar ik de pupil ontvang. Deze ken ik dan al", aldus de goedlachse Vael. ,,In de week daarvoor heb ik hem voor de website al op de training bezocht en een foto gemaakt. Een klein interviewtje verschijnt in de week voor de wedstrijd op onze clubwebsite."

DERDE HELFT Als de pupil met de jongens in de kleedkamer zit, ontfermt de Brabantse zich over het team van de week. Voor de wedstrijd krijgen zij een mini-training van de duizendpoot. ,,In het begin had ik daar iemand voor nodig, maar inmiddels kan ik het zelf geven."

Wanneer de pupil de keeper van de tegenstander heeft gepasseerd en de wedstrijd begint, geniet ook Vael van de wedstrijd. ,,Als het talentje afloopt op de keeper, heb ik altijd mijn vingers gekruist. Je hoopt natuurlijk dat zo'n mannetje scoort. Dit gebeurt ook bijna altijd en daarna kijken we met z'n allen het duel op de tribune. Ik mag dan wel een vrouw zijn, maar ik vind het oprecht leuk om te kijken. Dat is iets van vroeger. Toen keek ik ook graag voetbal, al was dat vooral voor het feestje na afloop."

Van die derde helft geniet Vael ook bij VRC, maar niet voordat zij in de rust latje heeft geschoten met de pupillen. ,,Na afloop van de wedstrijd eten we een patatje en daarna gaan ze naar huis. Het mooiste is als ze met een lach vertrekken en dat gebeurt altijd. Ik kreeg zelfs een keer een dikke knuffel. Dat was voor mij het mooiste moment die ik in deze rol heb meegemaakt."

FAMILIE Toch zitten de taken er dan nog niet op, want samen met haar man Mark bekijkt ze zijn geschoten foto's en deze worden op de clubwebsite geplaatst. ,,Wij zijn beiden perfectionist dus dat is nogal een taakje." Aan de vereniging heeft Vael een hoop te danken, zegt ze als afsluiter. ,,VRC is als een familie. Toen ik vanuit Tilburg hierheen kwam, kon ik moeilijk mijn weg vinden. Pas sinds ik bij VRC loop, voel ik mij echt thuis in Veenendaal."

In de serie Clubgezichten portretteren we de gouden vrijwilligers uit de sport. Elke vereniging heeft er wel een paar. Iedereen kent hem of haar wel, het gezicht van jouw club. Elke woensdag in VeenendaalseKrant. Tips? Mail de redactie: veenendaalse.krant@bdu.nl ovv Clubgezichten

Label:

Clubgezichten