• Jeroen van der Veer

Prio (V)een: Op pad met pet en pen (9)

VEENENDAAL De laatste dienst als horecacoördinator werd er voor politieagent Esther Driesman één met een traan en een lach. De horeca was jaren haar kindje en die moet ze nu loslaten. ,,Het was een 'once in a lifetime'."

Jeroen van der Veer

Met een dubbel gevoel stapt Esther Driesman zondagochtend uit de politieauto. De vrouw met de lange blonde lokken laat na acht jaar horecacoördinator te zijn geweest haar kindje los. Binnen de politie gaat ze een andere functie bekleden. Het is even voor zes uur en het laatste rondje is zojuist over de Markt gereden. Dan komt toch echt het besef en nemen de emoties de overhand. ,,Ik ga dit zó erg missen."

MENSELIJKE AANPAK Wie je ook aanspreekt in de kroegen, iedereen lijkt de 49-jarige Driesman te kennen. De politievrouw is een allemansvriend en haar unieke manier van werken heeft er mede voor gezorgd dat problemen uit het verleden getackeld werden. In haar beginperiode als horecacoördinator was er vrijwel ieder weekend een knokpartijtje en daarom werd gekozen voor een andere aanpak. Er kwam een horecateam, met Jos van Wingerden en Esther Driesman als vaste gezichten. ,,We moesten potentiële raddraaiers uit de anonimiteit halen. Het gesprek aangaan, zorgen dat je zichtbaar bent en goodwill kweken. Wij kozen voor de menselijke aanpak en dat werd niet door iedereen begrepen.

MENSEN-MENS Toch hield men voet bij stuk en beetje bij beetje begon het te lopen. Er ontstond een gouden wisselwerking met portiers, horeca-eigenaren en toezichthouders. Driesman werd min of meer een begrip en mede door haar vrolijke verschijning is Driesman een graag geziene agent. ,,Dat ik vrouw ben, helpt mij", zegt ze met een grote lach. ,,Ik ben dan wel maar 1.65 meter klein, maar ik val denk ik wel op. Ik probeer in mijn uniform dezelfde persoon te zijn als buiten mijn werk. Zo ben ik een mensen-mens en ontstaat er wederzijds begrip. Ondanks dat de mensen die ik aanspreek vaak dronken zijn, beseffen ze dat ik er voor hen ben."

TROTS Dat blijkt ook zaterdagnacht, als er een meisje helemaal overstuur uit de kroeg komt. Moederlijk slaat Driesman een arm om haar heen en biedt ze een luisterend oor. ,,Ik probeer haar te troosten en haar verhaal aan te horen. Vaak kan ik het oplossen met een bemoedigend woordje, al lukte dat net niet. Dan houdt mijn taak niet op, want ik probeer dan zo goed mogelijk begeleiding voor haar te regelen."

Op dat zelfde moment heeft haar collega Arjan van Drie een akkefietje met een nieuwsgierig aagje. De portiers van de naastgelegen kroeg doen direct een stap naar voren en ondersteunen. ,,Dat maakt het werken in de horeca zo mooi", zegt Driesman. ,,Wij staan voor de portiers klaar, maar zij ook voor ons. In al die jaren zijn wij één groot team geworden. Ik ben er oprecht trots op dat wij dat met elkaar hebben bereikt."

MELDING Zondagnacht klinkt om half vier over de portofoon een melding van een woninginbraak. Ook Driesman snelt met haar collega Van Drie naar de locatie en gelukkig blijkt het achteraf 'loos'. Op de vraag of ze liever in het horecagebied rijdt of op zo'n melding, is Driesman helder: ,,Als ik kan kiezen, blijf ik liever op of rondom De Markt. Natuurlijk rij ik mee als het nodig is. Dat geeft altijd een kick, maar die adrenaline moet niet leidend zijn. Ik doe dit werk voor de burger en weet dat ze mij nodig hebben in het horecagebied."

GEEN TAXI Het antwoord is alleszeggend voor de persoon Driesman. De horeca is haar kindje en die heeft ze in de afgelopen tijd zien opgroeien tot volwassen persoon. Tijd om los te laten dus, maar dat doet pijn. ,,De afgelopen jaren heb ik mijn hart en ziel erin gegooid. Ik ga het publiek, de samenwerking met de collega's en betrokken partijen missen."

Als haar gevraagd wordt naar succesnummertjes, blijft het lang stil. ,,Dat zijn er zoveel. Als ik een meisje stomdronken uit de kroeg zie komen, breng ik haar thuis. Of ik dan een gratis taxi ben? Zeker niet. Ze krijgen negen van de tien keer een bon, maar komen wel veilig thuis. Vergeet niet dat het indruk maakt als je thuis wordt gebracht door de politie. Als ik hen een week daarna tegenkom, hoor ik dat ze mij dankbaar waren en ervan geleerd hebben."

Aan het ritje met de dronken persoon achterin, zit nog een reden: ,,Zo'n persoon, en vooral vrouwen, zijn makkelijke slachtoffers voor mensen met kwaad bloed. Hiermee voorkom je dus een nare situatie. Met zo'n ritje ben je tien minuten bezig en met een eventuele mishandeling uren. Het is een win-winsituatie."

NIEUW AVONTUUR Toch is het nu tijd voor een andere functie. De 49-jarige gaat aan de slag als operationeel expert wijkagent voor de gehele Utrechtse Heuvelrug. Hierbij zal haar taak vooral bestaan uit het ondersteunen van de wijkagenten op een aantal thema's zoals jeugd, huiselijk geweld en rond evenementen.

MOOISTE TIJD Hierdoor sluit Driesman een boek voor een nieuw avontuur en daarbij gaat haar dankwoord vooral uit naar haar collega Jos van Wingerden: ,,Zonder hem hadden we het nooit zo kunnen doen zoals wij nu doen. Hij is mijn maatje en onze klik is uniek. Ik zit nu 29 jaar bij de politie, maar samen met hem heb ik de mooiste tijd gehad. Natuurlijk ga ik ook plezier hebben in mijn nieuwe functie, maar de rol als horecacoördinator was een 'once in a lifetime'."

Label:

Prio (V)een