• Jeroen van der Veer

Finaleweken: 'Die lege stoel doet elke keer weer pijn'

VEENENDAAL Op carnavalsnacht ziet Rodny Hofman het nummer van vader Snijders op zijn mobieltje verschijnen en hoort hij het tragische nieuws. Zijn goede vriend en tevens teamgenoot Joey Snijders had zojuist een zwaar ongeluk gehad en de GVVV-speler wist niet wat hij hoorde: ,,Eerst denk je aan een hele slechte grap, maar al vrij snel kwam het besef dat het echt zo was. Het is niet uit te leggen wat er toen door mij heen ging."

Jeroen van der Veer

Toen Rob Snijders op zondagavond Rodny Hofman belde, stortte zijn wereld in. De rechtsback zag zijn leven vanaf dat moment veranderen en alles stond en staat sindsdien in het teken van Joey Snijders: ,,Ik heb er alles voor over om die jongen weer te kunnen spreken", aldus de geëmotioneerde Hofman.

LOODZWAAR Sinds dat telefoontje is Hofman het liefst dag en nacht bij zijn maatje en vanaf dat moment leeft hij, samen met alle naasten, tussen hoop en vrees. Vooral de eerste weken waren loodzwaar, blikt Hofman terug. ,,Niemand kon duidelijkheid geven. Het ene moment moest je bij wijzen van spreken afscheid nemen en het andere moment was het plotseling rooskleurig."

De 27-jarige neemt nog een slok van zijn drinken, terwijl hij zijn emoties probeert te verbergen. ,,Sterk zijn en positieve energie uitstralen, is bijna het enige wat wij voor hem kunnen doen. Het is zo frustrerend dat je machteloos aan zijn bed staat."

De dagen na het ongeluk gingen tergend langzaam voorbij, terwijl de buitenwereld gewoon doorging met het dagelijks leven. Voor de rechtsback van GVVV was dit niet zo en samen met zijn familie en vriendin bleven het loodzware dagen: ,,Werkelijk alles kon mij gestolen worden. Voetbal of werk? Het boeide mij niet, ik wilde bij Joey zijn."

IEMAND ANDERS Toch moest ook Hofman de draad weer oppakken en kwam het besef dat hij niet meer dag en nacht in het ziekenhuis kon bivakkeren. Zo werd het voetbal ook weer hervat, al had hij daar veel moeite mee. ,,De eerste training ben ik in tranen van het veld gestapt. Ik stond altijd tegenover Snijders in de partijvorm en opeens speelde daar iemand anders. Dat kon ik maar niet accepteren." 

En dus vertrok hij naar het ziekenhuis, om wederom dicht bij zijn vriend te kunnen zijn. Maar ook als hij thuis was, had hij een stukje van Snijders bij zich. ,,Mijn vrouw en ik hebben direct zijn hond in huis genomen. Op die manier had ik ook thuis iets tastbaars, wat mij een goed gevoel gaf."

Toch was dit niet het enige tastbare, want wat niet veel mensen weten is dat Hofman met iets speciaals om z'n pols loopt: ,,Na het ongeluk heb ik direct een veter uit zijn voetbalschoen getrokken en deze draag ik. Sommigen zullen het vreemd vinden, maar dat boeit mij niet. Het geeft mij kracht."

Kracht, datgeen wat nodig is om deze zware tijd door te komen. ,,In alles zoek je houvast", benadrukt Hofman. ,,Joey was altijd zeer nadrukkelijk aanwezig en als je hem dan zo ziet liggen, doet dat veel pijn. Het is echt niet te beseffen."

OPPAKKEN ,,Ze zeggen altijd dat je van het leven moet genieten. Dat besef ik mij door deze situatie ook steeds vaker, maar momenteel kan ik dat niet. Ik geniet nergens van", vertelt Hofman, terwijl hij even voor zich uitstaart. De hond springt bij hem op schoot, waarna hij weer strijdlustig oogt.

Inmiddels rolt de bal weer in de competitie, maar dé nummer elf van GVVV is niet op het veld te bewonderen. ,,Dan zit je daar in de kleedkamer, waar zijn stoel onbezet is. Dat doet iedere keer weer pijn." Ook in het veld zijn de gedachtes bij zijn vriend, al probeert hij dat wel uit te schakelen. ,,Ik open zelden tot nooit meer met een cross bal naar onze linksbuiten. Natuurlijk is dat niet goed, maar ik kan er niets aan doen. Nog altijd kan ik niet accepteren dat hij daar niet staat."

UITLACHEN Na het laatste fluitsignaal, stapt Hofman steevast direct in zijn auto. Dan rijdt hij naar het ziekenhuis, waar hij aan Snijders vertelt hoe de wedstrijd gelopen is. ,,Als hij had gezien hoe wij af en toe hebben gespeeld, dan zou hij ons uitlachen. Als ik hem over de wedstrijd verteld heb, krijg ik toch een beetje het gevoel dat het weekend compleet is. Hij was dan wel niet bij ons in het veld, maar daardoor heb ik toch een gevoel van saamhorigheid."

Dit laatste vindt Hofman ook veel terug bij zijn vrouw en ouders. Hun rol in deze situatie is van groot belang gebleken: ,,Zonder hun had ik mijn kop niet boven water kunnen houden."

Op social media en langs de voetbalvelden is de spraakmakende linksbuiten nog altijd een gespreksonderwerp. Vooral dat gegeven, heeft Hofman goed gedaan. ,,Het hele land sprak erover. Dat geeft aan wat voor grootheid hij was op de Nederlandse voetbalvelden, alleen lijken sommige mensen dat té laat te beseffen. Er was veel gezeik op hem, maar zo'n linksbuiten ga je nooit meer vinden. Hij behoorde tot de top en had daarnaast ook nog eens een hart van goud."

BEWONDERING Momenteel vecht Snijders nog altijd iedere minuut van de dag en blijft het voor alle naasten een loodzware tijd. Zij houden zich vast aan de kleine vooruitgangentjes, die mede door GVVV-fysiotherapeut Theo Lepelblad nog altijd gemaakt worden: ,,Hij kent Joey's lijf al vijf jaar en is wekelijks met hem bezig. Het is geweldig wat Theo voor hem doet en daar heb ik veel bewondering voor."

Aanstaande zaterdag staat de bekerfinale op het programma en daarin start ook Hofman vanaf de eerste minuut. ,,Ondanks dat ik net als iedereen die wedstrijd gewoon wil winnen, ben ik wel echt toe aan vakantie. Het hoofd moet echt leeg, zodat ik er volgend seizoen weer kan staan. Dit seizoen is namelijk in alle opzichten een verloren jaar."