Smoezenboek

Wie ooit van plan is om een smoezenboek te gaan schrijven, kan ik aanraden om de komende jaren de lintjesregen te volgen. Vorige week zat ik, met de camera in de aanslag, in De Lampegiet te wachten tot de burgemeester alle gedecoreerden de Koninklijke onderscheiding had opgespeld. De een na de ander werd voor het voetlicht gehaald. Onze burgervader vertelde de vele honderden aanwezigen ook met welke smoes de persoon naar De Lampegiet was gelokt.

De een moest een auto van de garage wegbrengen, de ander had een vergadering met een club vrijwilligers, een fotoshoot of mocht mee naar een diploma uitreiking. Door de jaren heen kom je de meest prachtige smoezen tegen. De mooiste vond ik wel de actie waarmee de 64-jarige Nellie arriveerde. Haar zussen hadden verteld dat ze een zussendag gingen organiseren. Een zus zou haar 's morgens thuis komen ophalen. Dat gebeurde. Deze vertelde haar dat het een verrassing moest blijven waar ze heen zouden gaan en bond Nellie een blinddoek voor. Zo kwam de vrijwilligster van Charim geblinddoekt bij De Lampegiet aan en viel daar van de ene verbazing in de andere en wist niet dat haar hele familie al op de tribune zat.

Voor de 52-jarige Guus was helemaal geen smoes verzonnen. Hij kwam uit zichzelf. Niet vreemd natuurlijk als je 86-jarige vader Lid in de Orde van Oranje Nassau wordt. Op het podium stond naast de stoel van zijn vader een lege stoel met een groot vraagteken erop. Toen de burgervader bij die stoel was aangekomen, stapte hij de zaal in en plukte Guus van de tribune. Of de organist even mee wilde komen. Ook hij werd koninklijk onderscheiden.

Het is bijna ongelooflijk wat sommige personen allemaal gedaan hebben. Soms al 50 of 60 jaar lang. 

Als u ook iemand weet die zich al heel veel jaren belangeloos inzet voor de medemens, schroom niet en ga deze persoon aanmelden in het gemeentehuis. Dan zit u volgend jaar ook op de tribune te schateren van de lach om al die prachtige smoezen.

Aart Aalbers