Oude heer

Ik bezocht zaterdag de open dag bij Woonzorgcomplex De Engelenburgh. Enkele braincoaches maakten in enkele minuten een zeer oude heer van mij. De dames zette mij een bril op hetgeen staar op de ogen nabootste, deden doppen in mijn oren zodat ik redelijk doof werd, ik kreeg schoenen aan die het lopen bemoeilijkte en kniebanden om waardoor opstaan moeizaam ging.

Ook trokken ze mij een soort zwaar kogelvrij vest aan waardoor ik iets gebogen ging lopen. Op deze wijze bootsten Bettina en Livian bij mij na hoe vele ouderen het dagelijks leven beleven.

Met deze uitrusting moest ik een rondje lopen door een ruimte met veel tafeltjes, stoeltjes en mensen. Wonder boven wonder tuimelde ik nergens overheen. Een korte wandeling lukt als gezond iemand nog wel. Na een kwartier verlang je al een beetje ontdaan te worden van alle toeters en bellen. Een ouder iemand ondergaat dit 24 uur per dag, zeven dagen per week.

Ik hoorde mezelf bijna niet meer praten en betrapte me erop dat ik keihard begon te roepen tegen de dames. Daarna moest ik in een rolstoel gaan zitten. Dat gaan zitten was al een hele klus.

Daarna reden ze mij met de staarbril op, in rap tempo door de hal. Het leek wel of ik aan een autorace mee deed. Ook dacht ik bij elke deur dat we het kozijn eruit zouden rijden.

Hierna moest ik proberen te eten. Ik kreeg handschoenen aan die de ziekte van Parkinson nabootsten. Met staar zie je echter een glas niet meer staan en ook geen witte borden op een wit tafellaken. Als je dan eindelijk het glas te pakken hebt, probeer het dan met trillende handen maar aan je mond te krijgen.

Het was erg leerzaam en heb een beetje een idee hoe ouderen zich voelen. Blij was ik toen alle beperkingen weer verdwenen. Jammer voor de vele ouderen dat zij het niet even af kunnen doen.

Aart Aalbers