Kogelregen

Zachtjes tikt de regen tegen het zolderraam. En dan ineens… TA-TA-TATA, TA-TA-TATA. Twee geweersalvo's verstoren de nachtrust, even later gevolgd door rennende voetstappen. Mijn vrouw en ik schieten recht overeind uit bed. Adrenaline giert door ons lijf. Hoorden we dat nu goed. Was dat een automatisch geweer? Eigenlijk kennen we die alleen van TV.

We lopen naar ons slaapkamerraam en kijken naar buiten, maar zien niets. De klokradio geeft exact 02.30 uur aan. Mijn vrouw doet het licht aan. Ik denk nog even, 'doe maar niet, straks zijn we zelf een schietschijf', maar alles blijft stil. We liggen nog een tijd wakker in bed om te luisteren of we een scooter of auto horen wegrijden, maar niets van dit alles.

We beginnen te twijfelen. Hebben we het wel goed gehoord? We hebben geen mensen horen schreeuwen, ook geen politie gezien of gehoord, terwijl de Markt toch vol hangt met camera's. Was het misschien vuurwerk?

De volgende ochtend loop ik de Markt op om boodschappen te doen en hoor een vrouw zeggen dat er kogelgaten zitten in de ruiten van het Dak van de Markt. Ik vertel hen dat ik 's nachts geweerschoten heb gehoord. Even later arriveert de politie en ik meld me als 'oorgetuige'.

De agenten nemen mijn verklaring op en bellen de technische recherche. Ik hoor het telefoongesprek en merk dat ook voor de Veense agenten een schietpartij met een automatisch wapen geen dagelijkse kost is.

Eén van hen hoor ik hoopvol zeggen 'het kan misschien ook een luchtbuks zijn geweest', maar aan de twijfel in zijn stem merk ik dat deze agent toch ook denkt dat we vannacht Amsterdamse toestanden hebben gehad in ons vredige Veenendaal.

Het is 5 mei als ik dit stukje schrijf. Wat ben ik blij dat we in vrijheid leven.

Jurgen Hillaert