Gescheiden

Eenzaam stond ie naast de kerk. Omringd door lege flessen. Hij stonk. Hij voelde zich een zak. Hij kon wel door de grond zakken. Ja, kon ie dat maar! Hij had een appje gekregen dat 'A.v.C' - haar echte naam was ie eigenlijk al lang vergeten - er vandaag zou zijn.

En het had zo'n stralende dag moeten worden. De zon scheen. Het was heet. Zomers geklede vrouwen in korte jurken liepen hand-in-hand met knappe (en minder knappe) mannen in te warm pak de witte kerk binnen. De enige kerk in Nederland met de voordeur aan de achterkant. De trouwerij trok veel bekijks. De kerkklokken luidden vrolijk. Maar vandaag niet voor hem. Een bruidsauto blokkeerde de weg. Auto's reden af en aan, maar moesten rechtsomkeert maken. Een paar keer op-en-neer achteruit insteken en dan proberen te draaien op de smalle weg. De chauffeur van de witte Rolls-Royce was in geen velden of wegen te bekennen.

Aan de overkant stonden grijze en bruine lotgenoten van hem. Een ongebruikelijk aanzicht. Meestal stond op woensdag alleen 'Brownie' er , die bruine die z'n klep nooit dicht hield. Maar vandaag werd ie vergezeld door een bont gekleurd gezelschap. Sommigen stonden er al een paar dagen. Dat kon niet de bedoeling zijn. De mooiste plek van Veenendaal, die op 'de gelukkigste dag van iemands leven' door hen ontsierd werd. Het stinkend schuim van de samenleving. En het was zo goed bedacht. De app die een berichtje gaf wanneer het jouw beurt was. Híj zou maandag opgehaald worden. En 'Brownie' woensdag. Meestal ging het goed, maar vandaag ging het dus vreselijk fout. Iedereen stond buiten, maar niemand werd opgehaald.

Ineens kwam haar naam hem weer helder voor de geest. Het was niet AvC waar hij op wachtte. Ze heette ACV, Afvalcombinatie De Vallei. Zíj was vandaag niet op komen dagen. Digitaal daten brengt risico's met zich mee. Het bleek maar weer eens. Gescheiden worden, óók ondergronds, ìs niet gemakkelijk. Tja, in ieder huwelijk gebeurt wel eens wat. Ook met ACV.

Jurgen Hillaert