Er zijn nog…

Start mijn auto ineens niet meer. Net daarvoor waren we er nog mee weggeweest. Even bellen met de pechhulp. ,,Er zijn nog acht wachtenden voor u…" Na meer dan vijftien minuten bood een man zijn excuses aan voor het lange wachten en sprak: ,,Waarmee kan ik u helpen?" De monteur was daarna sneller bij mij thuis dan de telefonist de telefoon had opgepakt.

Dat voorvalletje ben je snel vergeten als even later een goede bekende uitglijdt op zijn balkon en kort daarop de ambulance inrolt en daarna de spoedeisende hulp van een groot ziekenhuis. Hij werd snel geholpen en op de foto was duidelijk te zien waar de pijn vandaan kwam. Er zat een breuk in de heup. Een operatie was onvermijdelijk. 

Het was zaterdagochtend toen voor hem het wachten op een plekje in de operatiekamer begon. De uren verstreken en er waren nog steeds wachtenden voor hem. Het was bijna donker toen de patiënt overgebracht werd naar een kamer in het ziekenhuis. ,,De operatie zal vandaag niet meer lukken", kreeg hij te horen. Dat was een tegenvaller voor hem en zijn vrouw, die ook al urenlang tussen de gordijnen naast zijn bed zat.

De uitglijder werd gestabiliseerd en kreeg een morfinepompje om de pijn te bestrijden. Hij probeerde wat te slapen. Eindelijk was het zondagochtend en kreeg hij alvast het operatiejasje aan. Hij kreeg echter niets te eten want hij moest nuchter zijn voor de operatie. Zijn vrouw zat inmiddels weer naast zijn bed en beantwoordde, net als op zaterdag, urenlang de ongeruste appjes van hun kinderen met: ,,Nee pa is nog niet geopereerd." Eindelijk, zo'n dertig uur na zijn val, rolde zondagmiddag zijn bed richting de operatiekamer.

Daar was mijn kwartier wachten bij de pechhulp maar een peulenschilletje bij.

Aart Aalbers