Dolblij

Als u in Veenendaal of regio woont en weleens op uw kleinkinderen past, kunt u zich bijna niet indenken dat een andere oma na zes uur reizen nog steeds niet bij haar kleinkinderen is gearriveerd. Toch kan dat. Ook binnen Nederland!

Vorige week zat ik in de stad Groningen in een P+R bus en knoopte een gesprek aan met een mevrouw die ternauwernood de bus haalde. De buschauffeur zou net wegrijden maar deed de deuren weer voor haar open omdat ze heftig zwaaide. Ze had blijkbaar haast.

De mevrouw in kwestie kwam uit Hulst in Zeeuws-Vlaanderen en was gebeld door haar dochter of ze op haar kleinkinderen wilde komen passen. Dit omdat haar schoonvader ernstig ziek is. Ze had haar koffer gepakt en op weg gegaan naar het verre Groningen waar haar dochter 'door de liefde' was terecht gekomen. Ze vertelde dat ze die week in de bakkerszaak was geweest waar een zwangere medewerkster in de winkel een hartstilstand kreeg op haar laatste werkdag. ,,We zijn er in Hulst echt verslagen van."

De oma vertelde dat ze onderweg was naar het Groningse buurtschap De Haspel. Ze moest nog zo'n dertig kilometer reizen en was er dan eindelijk. Al rijdende kwam ze erachter in de verkeerde bus te zijn gestapt. Niet verwonderlijk overigens want bij het station stonden door een treinstremming tussen Hoogeveen en Groningen tientallen bussen.

Een beveiliger van het museum in Groningen, met wie ik bij de bushalte al vijf minuten had staan praten, hoorde ons gesprek in de bus aan. Hij bood de vrouw spontaan een lift aan. ,,Ik heb mijn auto op de P+R bij Hoogkerk staan en woon in het dorp naast De Haspel en het is voor mij maar enkele kilometers omrijden. Als u wilt breng ik u bij uw dochter." Oma was dolblij.

Toch fijn voor deze oma dat in deze bus niet iedereen met dopjes in de oren op zijn/haar smartphone zat te vegen. De beveiliger heeft een dikke pluim verdiend!

Aart Aalbers